come to hell jaeja sidan eg kom hingad hef eg ordid vitni af 2 arekstrum eg var i straeto og tad kom gaur brunandi aftan straetoin a svona scooter hjoli eda what ever sem er gjorsamlega utum allt herna, allir foru ut og hann la tarna og allt andlitid a honum var i blodi og hann hreyfdi sig ekkert. Engin vissi hvad atti ad gera og bara horfdu a hann tarna, eg tordi ekki ad gera sjitt stardi a hann eins og algjor halviti tvi madur veit ekkert hvad madur a ad gera nema hringja a sjukrabil og hann kom eftir svon 5 min.

 En ja madur veit aldrei hvenaer madur lendir i svona stodu, madur verdur ad laera einhverskona first aid hjalp eda eitthvad, svo hinnn areksturinn ta var einhverkona med alveg risa jullur ljoshaerd og tetta a einhverjumgegggjuduim bens og hun bara brunar aftan a einhvern jaris og bensin alveg beygladur i taetlur haha hun alveg gratandi og eitthvad orugglega ekki hennar bill.

en jaeja talandi um arekstra ta voru ekki fleiri arekstrar svo eg viti,

en malaga er snilld tad vaeri gamana ad vera herna lengur en eg veit ekki alveg hvenaer eg kem heim aetla kannksi ad reyna ferast eitthvad um span eftir ad skolin er buin sem er 4. november, langar ad fara til madrid eda barcelona.

en ja nyji herbergis felagi m inn er Muhammed 30 ara arabi fra tyskalandi, hann var i hernum i atta ar og hann er svo fokkinn skkipulagdur ad tad er ekki edlilegt, vid erum eiglega agjorar andstaedur hahahaha sjitt, svo er hann ataf ad spurja mig hvad eg er a gera hvad eg er ad elda hvad aetla eg ad gera i framtidini, eiginlega sma treytandi.
Eitt kvoldis vard allt rafmanslaust og eftir 2 sek var hann komin med eitthva vasa ljos og skammbyssu nei grin, en hann var tarna med vasaljosid eins og einhver klikkadur hermadur bara eins og tad vaeri koid strid haha.

en ja eg nenni ekki ad blogga meir pís át...

http://ungfruheimur.bloggar.is/ tarna erum vid komnir aftur oddur guddi og doctorinn

en eg mun eitthvad blogga her um hluti sem kemur ekki neinum odrum vid. lol

en allt er gott ad fretta fra malagagaga. ef eg vaeri svertingi myndi folk segja ad eg vaeri svona svertingi med ljost horund.

en for til Negha un helgina veit ekki alveg hvernig tad er skrifad, en tar eru fallegir hellar og flottar strendur, svo var tar gaur a brjóstunum, eg heilsadi honum ekki.

svo hitti eg 20ara islenska stelpu herna hun er buin ad bua her i 30 ar, nei 1 og halft ar og hun hafi aldreri hitt islending her, hun taladi mjog bjagada islensku, en eg er aftur a moti alveg buin ad gleyma hvernig a ad tala islenska og get bara skrifad hana.

en tetta er allt mjog fint, er einn med alla ibudina alveg risa ibud framm a laugardag og ef einhver vill fria gistingu a malaga ta eru 2 herbergi her, 2 min fra strondini og allt mjog gott, tit tyrftud kannski ad elda og thvo tvott fyrir mig. og vaska upp. grín. eg er hin oflugasta husmodir.   svo flyt eg i íbud med gaur fra new york og hinn fra californiu  O.C 

en annars bara bid eg ad heilsa ollum vonandi svitnid tid ekki of mikid tarna a islandi og eg skal muna setja a mig trefil.  baejo adidas. buenos noches eda eitthvad tannig

ja hola eg lenti 12 pm stadartima a fluvelli alicante, og tad eru sirka 30km til alicante allt var lokad og og rutuferdir tangad, en madur var ekki ad tima i taxa tvi madur er vist ad fara vel med peningan, einhverntíman er allt fyrst eins og einhver sagdi. tarna var eg, turisti, sveiflandi favisku svip utum allt og ta kemur tessi stelpa og heimtar ad skutla mer og eg segi "si, si" og svo hittir hun foreldra sina og mamma hennar kemur ad mér og kyssir mig a badar kinnar, tad er víst hefd hérna á spani en madur var frekar konfused

jaeja svo skilja leidir a lestarstod sem varlokud og tarna var eg fyrir utan med allt draslid og tad var frekar skuggalegt tarna laugardagsnott og nokkrir vafasamir nagungar med heila geldollu i harinu trongum hvitum buxum, kureka skom og skyrtu eins og oddur á.

Ég var ekki ad fara bída tarna i marga tima, svo eg labba eitthvad, finn saklausasta mann sem eg se og spyr hann um hostel ed eitthvad og hann bendir mer a goya sem er a minum stadli ekkert serstakt, haha en tad var odyrt og hafi rumm, klosett og sturtu. morgunin eftir fer eg ad kaupa mer mida a lestarstodini en madurinn sem var med feita mottu og kofsveittur segir ad allt se fullt og hann segir mer ad fara med rutu, svo eg droslast tangad kofsveittur og med allt draslid, hann sagdi ad tetta vaeri rett hja og sagi ad eg tyrfti ekki taxa, en hahat h tetta var lengst i burtu.  

Tegar eg kem  og aetla ad kaupa mida ta segir naestum alveg eins gaur vid mig  a lestarstodini ad allt er se FULLT, nñsta ruta fari ekki fyrr en klukkan ellefu um kvoldid!! svo eg fer aftur a hotelid og teir vilja losna vid mig klukkan tolf , en eg prutta ta erfidlega nidur i halft verd og eg ma vera til atta, en fysrt ad madur er herna i marga tima i vibot for madur ut a labbid med kort, labbadi nanast um alla alicante sem er ekki tad stor, en tar skodadi eg risa kastala, safn og fl. svo settist madur nidur alveg kof sveittur (eins og alltaf), eftur mikla gongu i 33 stiga hita og fekk mer einn ískaldan, eftir tad for eg a mcdonalds sem var nakvaemlega eins og allstadar tannig ad juju mjog gott. svo hittir madur einhverja adra sem eru i skola a alicante teir voru fra, usa, sudurkoreu, og sviss. Vid forum a einhvern pizza stad sem var mjog fint, gaurinn fra usa var alveg eins og tony blair, og svo tegar eg spyr hann hvad hann heitir ta heitir hann blair hahahh.

fyndid sjitt en já svo fer madur i rutuna og einhver 200 kiloa tysk turista kona med draedlocks i harinu sest vid hlidina a mer og hun er tarna i einhver tima og lyktar frekar illa, en hun talar ensku og hun var bara  nokkud skemmtileg. en já svo for hun ut og i stadin kom gamall spoanverji med mottu og hann for bara ad hrjota, en eg var komin til malaga klukkan half sjo svo tetta var 7 timar i rutu, eg fer svo ad na i lyklana ad ibudini og tar banka eg og eonhver brjáladur spanverji kemur til dyra og haha eg atti vist ekki ad banka svona fast. Jaeja madur byrjar ad labba ad addresinu sem eg var med fyrir og eg kem tangad og lyklarnir passa ekkert i ! og ég býd tar i halftima ad reyna opna og spyrja eitthvad lid, eg tordi ekki ad dingla eins gott lika tvi eg fekk vist blad med lyklunum sem var allt a spaensku en tar stod annad heimilis fang og eg fer tangad eftir nokkra leit og eg rekkst a stelpu sem segist bua a sama stad, og hun bendir mer á stadin, á tessum tima var eg eins og myglad rotta, var svo treyttur, og skoli eftir klukku tima, en eg gat ekki maett og svaf til 4 sama dag, svo i gaekveldi eldadi eg nudlur, en taer eru miklu dyrari en heima kosta alveg 70 kr.!! eg vard brjaladur tvi madur kann ekki mikid meira i eldamensku, en ibudin er fin, allt svoltid gamalt og tannig og madur terf ad kveikja a gas drasli til ad fara i sturtu og eg fattadi tad ekki fysrt og for i koldustu sturtu sem eg hef farid i lengi.

 Tad eru tarna 2 stelpur sem eru fra france en taer tala enga ensku og tvi mjog litid um ad madur se eitthvad ad tja sig, en taer fara eftir viku og eg vona ad enskumaelandi folk komi stadin, en auvita a madur ad reyna bjarga ser a spaensku, eins og i skolanum, fysrti dagurinn og ALLT a spaensku, kennarinn talar sem sagt bara spaensku, vid erum sirka 8 saman i tima mest allt fra tyskalandi, og eg skyldi bara ekki neitt, plus var eg rennandi blautur allan timan tvi tad var bara ttrumur og eldingar og bara flod a gotunum,  en malaga er samt mjog áhugaverdur  baer en jaeja eg nenni ekki ad bloga meir adios.

james brown er kool

Three priests walk into my bistro.

No, this isn’t a setup for some awful joke – three padres sit in my section. They’re dressed in civilian clothes but I make them instantly. Former Catholic seminarians can spot priests a mile away. Perhaps it’s the clothes; the standard off duty Dockers and conservative button down shirts. Maybe it’s the odor of sanctity about them. Perhaps it’s because they’re always slightly uptight in public. God forbid someone sees them acting out of character; tell a dirty joke or have too much to drink.

“Hello Fathers” I say merrily.

The eldest of the trio smiles broadly. They’re busted.

“How did you know?” he says.

“Once a Catholic…..” I shrug.

“Well you’re very perceptive.”

“Thanks Father.”

The two younger guys order gin and tonics. The eldest orders a club soda. I’ll wager he’s a recovering drunk - uses grape juice instead of wine at Mass. It would make sense. Alcoholism is an occupational hazard for priests.

Come to think of it, it’s an occupational hazard for waiters too.

The priests order off the menu. They say please and thank you. They’re dream customers.

After I deliver their entrees I stand off to the side and listen in on their conversation. They discuss their jobs in the verbal shorthand priests use when they talk to each other in public. Having been in that subculture I understand every word.

I listen to them talk shop. Not much has changed since I left the seminary in 1990. But then again people and their problems never change.

I walk to the back and pour myself a short espresso. Seeing these guys reminds me about the time I studied for the priesthood. I was eighteen when I joined up - an idealistic firebrand who gloried in debating the finer points of theology and philosophy.

But the priesthood, and ministry in general, is not about that stuff. Not really. It’s about dealing with the passions and fears of flesh and blood people in the here and now.

Angels dancing on the head of a pin dissolve into nothingness at the bedside of a dying child.

When looking death in the face things get very real very quickly……..

I’m twenty one and doing a stint as a chaplain’s aide in a large gritty urban hospital.

Part of my job is to bring Communion to people dying in the AIDS ward. Most of the people wasting away in their beds are uninsured junkies or prostitutes. This is long before antiretroviral therapy. AIDS is poorly understood. Some people still wear masks out of fear of contagion.

Many of the people dying in this place are wracked with guilt. Remember how people used to say AIDS was God’s punishment for sinners? That’s not an abstract concept for many of these people. A lot of them made disastrous life choices - the consequences of which are now, remorselessly, killing them.

I’m too young and emotionally under equipped to be any real help to these people. I just try and listen. That’s hard. Some patients scream at me, driven insane by secondary infections that are rotting their brains. Others are stonily silent – not wanting help from anybody. Occasionally people find peace but that's rare. They cry, they bargain, they pray. All the things people do as they rage against the dying of the light.

Maria is a drug addict. She got AIDS from years of mainlining heroin. Her baby, the result of exchanging sex for drugs, died of AIDS. She has no family or friends. She lies dying alone in a small room overlooking the hospital’s air conditioning plant. She hasn’t had a bath in days. The sweet sour smell of the unwashed is over powering.

“Hi Maria. I brought you Communion,” I whisper.

She looks at me weakly.

“Can I have some water?” she asks. She’s near the end.

“Sure.”

I look for her water bottle. There is none.

“Where’s your water bottle?”

“The nurses won’t let me drink water,” she says.

Must be something going on with her kidneys. Stupid doctors. The woman's dying.

“Let me go ask the nurse what we can do,” I say.

“Thank you.”

I walk to the nurse’s station. A large woman sits behind the desk yakking on the phone with what seems to her girlfriend. She looks at me with complete disinterest.

I wait patiently for her to finish. She doesn’t.

I wait some more.

“Pardon me, Maria wants some water. Can I give her some?” I interrupt.

“Can’t you see I’m on the phone?” the nurse yells.

“Yes but….”

“I’ll be with you when I’m finished!”

So I wait. The nurse ends her call.

“Now, what do you want?” she says angrily.

“Can I give Maria some water?”

“She’s on restricted fluids you can’t.”

“How about some ice chips then? I think she has dry mouth.” I ask innocently.

The nurse throws her hands up in the air in frustration. “Yeah, go get the girl some ice chips for what good it'll do her. You can get them on the next unit.”

“Thank you,” I say.

I go over to the neighboring unit and fill a Styrofoam cup with ice. I walk back to Maria’s room.

“Maria I got you some ice chips.”

No response.

“Maria?”

I walk over to the bed. She’s dead.

A wave of incredible anger sweeps over me. All this poor girl wanted was a drink of water. It turned out to be her last request

Even this small thing was denied her.

I crush the cup in my hands. Ice scatters on the floor. Hot tears run down my face. This girl had nothing – less than nothing. She died thirsty and alone.

It was then my innocence was taken.

I march out to the nurse’s station. The nurse is on the phone again. When she sees me a look of annoyance crosses her face. “Now wha….”

I slam my hand down on the counter. “MARIA IS DEAD!”

The nurse jumps out of her chair.

“DON’T YOU GIVE A SHIT YOU LAZY BITCH? SHE’S DEAD!” I bellow.

All hell breaks loose. A code is called. Security is called.

The attending shows up. There’s a do not resuscitate order. He pronounces Maria dead.

Security guards escort me to the pastoral care office where the Chaplin waits for me.

Instead of yelling at me for losing my temper he sits me down on his couch. He hands me a cup of coffee.

“What happened?” he asks gently.

I tell him everything.

A small smile crosses his face. “That nurse is a lazy bitch,” he says.

I laugh harshly.

“This is hard work son,” he says.

“I had no idea how hard.”

We’re quiet. I listen to the wall clock tick.

“When you were looking at Maria in that bed were you thinking about yourself?” the priest says suddenly.

The tears come again.

“Yes.”

“What were you feeling?”

“That I never want to be alone like that.”

“Do you feel that alone?”

A truth I had been hiding from myself came bubbling up from the depths.

“Yes,” I start to sob.

The priest gets up and sits next to me. He gently and puts his arm around me. I cry till I feel like I’m going to shake apart.

When I finish the Chaplain says, “If you’re honest - trying to help people makes you confront the darkness in yourself.”

“Yeah,”

“Maybe you should work on feeling alone,” he adds.

“Kind of tough when you want to be a priest,” I reply.

“Maybe you should think about that.”

I’ve given my heart and soul to being a priest for four years. I’m supposed to go abroad to study theology next year. Now, for the first time, I realize it isn’t going to work out.

“God doesn’t want you to be unhappy,” the priest says.

“Then why drag me here and put me through all this for nothing?” I whisper.

“I don’t know.”

“God’s a real asshole sometimes isn’t he?” I say sadly.

The priest leans back and smiles. “A gigantic asshole.”

We both laugh.

A few months later I quit. ………….

Now, fifteen years later, I look at the priests sitting in my section. I smile.

I’m no longer that young seminarian from long ago.

I changed. I grew.

I’m still growing.

But I’ll never forget the kindness and wisdom that priest afforded me on that terrible day.

I buy my priests some dessert.

“Thank you!” the eldest says as I set down the tiramisu.

“Just trying to shave time off in purgatory Padre,” I chuckle.

“Well, none for me,” the younger priest says throwing up his hands.

He’s about my age. I look him in the eye.

“Faith is tempered in the fires of desire.” I say.

He considers that for a moment.

“Well maybe just this once,” he says grabbing a spoon.

They polish off dessert and leave a nice tip. The night ends. I go home.

I drive home thinking about the priests, Maria, and my time in seminary. When I get home I pull an old leather book of the shelf.

It’s my old breviary from seminary. I still have it.

The binding is loose. The pages are worn. I open it.

The one priestly habit I never lost was to slip important things inside my breviary. The book is stuffed with funeral cards, birth announcements, and love letters; pictures of friends dead and gone.

I pull one picture out. It’s a Polaroid of my brother and I when we were teenagers. We look so awkward. He’s getting married next month. Soon I’ll put a photo of him and his lovely bride in this book – the repository of memories.

I turn the pages till I get to Night Prayer. There’s a prayer there called the Nunc Dimittis.

I silently read the words I chanted years ago.

“Lord let your servant go in peace;
your word has been fulfilled;

my own eyes have seen the salvation
which you have prepared in the sight of every people.

A light to reveal you to the nations
and the glory of your people Israel.”

I close the book.

Now, years later, God and I sometimes get along.

I’m strangely peaceful.

I turn off the light and go to bed.

From: Focused on Infinity by Lunchy Date: Jun 5, 2006 4:00 AM Flag spam/abuse. [ ? ] Subject: the land of ice Body: hey mate, i got a question about riding motorbikes in the ice and snow. i was wondering if you see many bike getting around in winter over there and if so do you know how they get extra grip on the ice? are there tyre chains you can get for bikes or something? thanks Rob ég bara varð að setja þetta inn,en þetta er skilaboð frá einhverjum á myspace inu mínu, LOL LOLOL ROB HAHAH

Ég var hjá bancha að danca í gær, við vorum í tölvuleik og fórum í sleik, ég var með byssuna hans bancha en hann kauptaði byssu í dótakassanum.  Bancha er snar klikkaður einstaklingur sem sparkar 3 metra í loftið.

Ég er ferskur eins og penis butter in a cup, the world cup. 

ég er að horfa á PIXLA

Mig dreymir alveg stórfurðulegustu hluti þessa daganna, alveg ótrulegt, mig dreymdi að ég hefði farið í Nætursöluna beðið um hamborgara og afgreiðslumaðurinn (sem er bara venjulegasti afrgreiðlsumaður sem ég hef séð) segir "nei" og ég bara "af hverju?"  "vegna þess að þú hefur ekki bara verið með fólki frá akureyri" HAHAh ég bara what? og hvað skiptir það máli og þá er eitthvað fólk þarna inni sem roðnar geggjað og horfir á mig, svo segir einhver stelpa við mig, sem er bar eldrauð í framan "þú þarft ekkert að vera segja frá því, mér finnst þú alltaf segja allt þó þú þurfir þess ekki" ég bara "uuu ooookkkkaayyyy" svo ég man ekki meir.

Svo allt í einu er ég komin í eitthvað hús og sit þar inni allt svart þá kemur einhver kona í svona  gulum galla (svipað og í kill bill)  hun segir mér að brosa ég bara uuu okay brosi eitthvað og þá tekur hún upp stærstu myndavél sem ég hef séð á ævini  svona space mynda vél , kevin speisí myndavél nei okay svo tekur hún mynd og flassið er í svona 5 sek eða eitthvað og allt klikkað bjart, þá sé ég að ég er bara í einhverjum svona stól í miðjum íþróttasal sem er alveg tómur og þetta var svo raunverulegt , svo byrjar lag með Chik Chik Chik, líklega vekgna þess að ég er ekki buin að hlusta á neitt annað síðustu daga,   þá finnst mér að ég hafi allt í einu vaknað , en ég bara enn sofandi þá  vakna ég bara vóóóóó.........  ég gleymi mér með saklausum svip  og ég fer  að leika mér í legó.

og svo og svo vá hvað ég nenni ekki að hlusta á mig lengur kv. Duggi

togaðu í bindið og ég skal hlæja fyrir þig "HAHAHA",    ég var alveg sósaður.

hvað er málið með heimsóknarfjöldan á þesssa síðu ég blogga aldrei og það er alltaf bara hundrað og eitthvað manns á dag, hlýtur að vera linkur á þessa síðu einhverstaðar.  á kínverskri bloggsíðu "icelandic blogg  check it out yellow fellas" 

!!! Chik Chik Chik  eða  tja tja tja,

ég átti einu sinni búk sem kunni að tala ég bara ég bara kallaði hann BÚKTALARA!!! svo átti ég Há sem kunni að tala ég kallaði hann HÁTALARA!!!  og svo og svo átti ég Rass sem kunni að tala ég kallaði hann bara PRUMP!!!!!aaaaaaaaa AHAHAHAHAHAHA BABBA bju.

ég er svo timbraður að mig langar að svolgra einni kokteilsósu dollu í mig, á mig, inná mig, Bað.

Helga og Dagny ég þakka fyrir dancin

Getraun:

sá sem fattar Ti tillinn  fær kippu af bjór frá mér. Í hlutveruleikanum.

og já dett ársins er Unnur vei.... höfum humor fyrir hlutunum

hahahahahahahahaah vá hvað ég elska þetta, berjast um staðal , "vó flott brjóst, hey þú ert með stærri brjóst en ég"..... "vó samt ert þú kall"

hey komdu með þessi brjóst og gefum þeim fátæku smá.

hey komdu í gymmið.. "ég er með stærri brjóst en kæraztan mín"

hams

hey

Ég er miðpunktur alheimsins.

ERR JOÐ DJE TVEIR eða RJD2 sýgur nú hugur minn eg er þyrstasti maður á jörðini með bleikt rör og eitt glas af vatni, og er í eyðimörk.

Hlaupkent efni sem hefur ákveðið hlutverk hámar í sig og blekkir mig, hver í andskotanum hefur skapað minn staðal, fokkinn láttu mig í friði. Skynvilla mín fellst í mér. Fífl, ég þoli ekki hvað ég hef mikla þörf til að flækja einföldustu hluti. Mér líður vel í Kaos. Heimski maður.

Væmnasti Cheers þáttur í sögunni drap hluta tilveru minnar. Allt sem ég treysti á féll. Trúðarnir trúa.

Af hverju þurfa amerískir þættir þá segi ég 90% af þeim að vera með klisju og væmni.
Þeim vantar væntumþykju og ást.
Allir að faðma Bandaríkin. Knús frá gudda  Fað maðurinn.

Trá til að þjá

Ég sit við hliðinna á sjálfum mér. Mér finnst ég alveg fínn gaur. VÁ hvað ég er í mikilli þrívídd. "vá" segir maðurinn með stefinn og réttir mér takt, ég hendi taktinum í hann og öskra eins og rass. þoli ekki assscreams vond lykt af þeim.

Mig langar á Jet ass.

Ef þið farið í þjóðskránna

WHAT?

• ég er buin með 13. þátt í Prison Break og það er bara ekkert að gerast í þessum þáttum ömurlegir.

---

• Nei.  

---

• Ég var að grínast, þættir gerast ekki meira spennandi en þetta.

---

• Ég fæ krampakast.

---

• Froðufelli.

---

• Dey.

---

Alberto Balsam - Sjampó, gel




ég hef lítið að gera.

Aphex Twin - Alperto Balsalm

Aphex Twin - Buchephalus bouncing Ball

hækkið það bara í botn og leikið ykkur af bolta krakkar.

nú er ég með svefn galsa dauðans ég er að deyja úr þreytu.

nammi namm paskar á morgun og það þýðir bara súkkulaði og teiknimyndir. (eða hvenær sem þeir eru)

ekki jafn góðar og þær voru í gamla daga því þá var maður teiknimyndinn. Maður getur það ekki lengur. Eða allaveganna ekki eins mikið.

Ætla vakna og horfa á klukkuna á skjánum, og öskra ( bara niðri í stofu allir sofandi sko) "ÞAÐ ERU FIMM MINUTUR I TEIKNIMYNDIR!!" allir bara "uu okay guðjón".